Column #19

Midden in het leven

‘Misschien is er geen gevoel dat groter geluk geeft dan dat men voor anderen iets kan betekenen.’ – Dietrich Bonhoeffer

‘Ben jij heel erg christen?’ Ik kijk verbaasd op van mijn boterham. ‘Heel erg?’, vraag ik mijn collega. ‘Ja, zo een die twee keer op een zondag naar de kerk gaat, met een hoedje op.’ Ik twijfel. ‘Ik draag geen hoedje. Ik ga niet twee keer naar de kerk, maar ik denk wel dat jij mij heel erg christen zou vinden als ik je zou vertellen hoe ik leef.’ Ik was zeventien en werkte bij de plaatselijke supermarkt.

Inmiddels ben ik vijfentwintig. Nog steeds vind ik het best lastig aan mensen uit te leggen wat mijn ‘christen zijn’ nu inhoud. Wat de meerwaarde is van geloven in iets anders dan jezelf. Iets of iemand belangrijker vinden dan je eigen ik. Mensen die vragen hoe ik kan geloven in een God terwijl er zoveel mis gaat, zoveel ziekte, zoveel haat. Hoe leg je dat uit zonder christelijk jargon, zonder christelijk ‘dialect’ en zonder mensen achter te laten met het idee dat je wereldvreemd geworden bent. Door te doen. Het gevolg van dat ongrijpbare ‘christen zijn’.

Ik kan het niet uitleggen. Niet op zo een manier dat het voor iemand begrijpbaar is die er ver vanaf staat of zelfs een aversie tegen heeft. ‘Jij hebt jouw waarheid, ik het mijn.’ Het verhaal van Jezus is niet gemaakt voor onze samenleving, waar een ieder zijn eigen waarheid leeft. Woorden over Jezus – niet bedoeld als krachtterm – schrikken af. Liever dan dat geef ik mijn tijd, mijn energie, mijn kunnen en mijn liefde voor een ander. Niet om er zelf beter van te worden, om zogeheten goodwill te kweken, maar gewoon omdat ik een diep verlangen heb er voor anderen te zijn.

En eigenlijk denk ik dat God net zo werkt. Hij voelt niet de grote drang jou te vertellen waarom Hij de waarheid is. God hoeft zich niet zo nodig te bewijzen. Veel meer dan dat is Hij liefde. Rust. Vrede. Een luisterend oor. Een schouder om op te huilen. Een betrouwbare vriend. En ik hoop dat ik dat ook kan zijn voor de mensen om mij heen. Midden in het leven. Liefde uitdelen. Ik kan geloven in een God terwijl er zoveel onrust is in de wereld, mensen elkaar het leven zuur maken. Omdat ik weet dat Hij met mij geniet als het goed gaat, maar ook een traan laat om mijn verdriet.

Column #18

Vergeet niet om te dromen

“You are never too old to set another goal or to dream a new dream.” – C.S. Lewis

Sluit heel, heel even je ogen. Vergeet voor een kort moment waar je mee bezig bent. Laat alles even uit je handen vallen. De sleur, de voorspelbaarheid, de verplichtingen, de gewone dingen van alle dag. Laat het los. En droom.

Ik leid een redelijk voorspelbaar leven. Mijn leven is comfortabel. Ik werk vanuit huis, spendeer mijn dag met mijn – heerlijk ondeugende – dochter en loop dagelijks op en neer naar de stad voor mijn boodschappen. Vroeger – voor het getrouwde leven en moederschap – droomde ik ‘groots’. Rondreizen over de wereld op de Logos Hope, werken voor Operatie Mobilisatie in Engeland of een tijdschrift starten voor jonge vrouwen.

Het is zo gemakkelijk door de dingen van alle dag – werk, gezin – vergeten groots te dromen. “Eigenlijk is het – naar mijn bescheiden mening – van cruciaal belang. Dat we als we ouder worden niet vergeten om te blijven dromen.” Aldus ene Tim uit Engeland in een artikel over C.S. Lewis. Hij vervolgt: “Dromen brengen leven aan onze ziel; ze geven vreugde aan de alledaagse sleur waarin we te vaak leven”.

Nu zou ik niet per se willen zeggen dat ik leef in een sleur; een saai en weinig enerverend leven. Mijn grootste dromen en verlangens zijn werkelijkheid geworden – ik ben getrouwd met een fantastische man en ben mama van een wel heel erg leuk, eigenwijs en mooi meisje. Maar binnenkort word ik vijfentwintig. Een leeftijd waar ik jaren naar uit heb gekeken.

Hoe dichterbij mijn geboortedag komt, hoe meer ik mij afvraag wat mij te wachten staat na die ene dag. De dag waarop ik aan de andere kant van die vijfentwintig beland. Wat verwacht ik van de komende vijfentwintig jaar? Wat wil ik nog doen, wat wil ik bereiken, wie wil ik zijn?

Dit is voor mij het moment om mijn ogen te sluiten. De geluiden om mij heen te vergeten. De was de was te laten en de afwas te laten staan voor manlief. Even te negeren dat er een paar werkmails wachten op reactie. Ik droom. Droom jij mee?

“De grootste tragedie is niet jong te sterven maar de leeftijd van vijfenzeventig te bereiken zonder ooit echt geleefd te hebben.” – Martin Luther King


*Deze column is gepubliceerd op 25 mei in het gemeentemagazine Loofblad van de Evangelische Gemeente Harderwijk

Update #6

Vandaag verscheen het nieuwe Loofblad in de gemeente. Een nieuwe drukker, een nieuw soort papier – heerlijk glossy.
Enorm blij met het eindresultaat. In augustus verschijnt een extra dik nummer welke wordt verspreid in de wijk als zijnde evangelisatie en presentatie van de gemeente.
Zin in !

Ook vierden we vandaag de verjaardag van mijn dochtertje – Sara – die afgelopen donderdag twee is geworden. Mijn verjaardag werd ook gevierd, aangezien ik dit jaar  – hoe tof – jarig ben tijdens de conferentie van Stichting Opwekking. Dubbel feest dus vandaag. Alle vriendjes en vriendinnetjes – klein en groot – kregen een leesboekje mee ‘Sara is jarig!‘ geschreven en geïllustreerd door… mijzelf. Erg leuk om te doen ! Dat proeft naar meer.

Column #17

Generation of idiots

“We’re surrounded by children, who since they were born,
watch us living like robots, and think it’s the norm.
It’s not very likely you will make world’s greatest dad,
if you cant entertain a child without using an iPad.

We’re a generation of idiots, smart phones and dumb people.
Look Up – Gary Turk


Even terug naar vroeger. Geen social media zoals Facebook, Twitter en Whatsapp. Niet om de vijf minuten mijn iPhone checken of dochterlief achter de iPad zetten wanneer ik ‘te druk ben’. Mijn hoofd zit vol. Mensen verwachten dat ik bereikbaar ben, ze checken zelfs of ik online ben geweest op Whatsapp.

Als ik mijn iPhone niet opneem wordt mij getipt een vaste lijn te nemen. Tijdens het avondeten wordt manlief gebeld en ‘moet’ hij direct even een document per mail versturen. Oh, en als manlief niet opneemt bellen ze mij. Waar zijn de goede gewoonten om mensen rond etenstijd niet te bellen – laat staan voor tien uur ‘s ochtends en na tien uur ‘s avonds.  ‘s Avonds zit manlief achter zijn scherm, ik achter het mijne. We vragen vluchtig hoe onze dag was en vervolgens kijk ik mijn serie, struin Marktplaats af en speur op Facebook naar leuke nieuwtjes – ohja, en manlief kijkt voetbal.

Dochterlief wil ‘s ochtends vroeg best nog even bij ons in bed komen liggen, maar dan wel met Bobo of Brandweerman Sam op mijn iPhone. Op zich ideaal, dan kan ik mijn ogen nog even sluiten. Maar.. dat houdt toch niemand vol? Steeds vaker hoor en lees je alarmerende berichten zoals deze woorden van Gary Turk in zijn videoblog op YouTube. Ik zou er zo graag even mee stoppen. Maar; dan mis ik wel deels het contact met mijn vriendin die met haar familie in het buitenland woont, mis ik de foto’s en berichtjes van vriendinnen die ik anders maar eens per jaar zie en… social media is nu eenmaal een wel heel handig middel voor mijn werk als tekstschrijver.

Alleen; ik heb het niet in mij om het alleen daarvoor te gebruiken. Ik ben te nieuwsgierig, ben te bang dat ene nieuwtje te missen en te ongeduldig om te wachten tot ik een vriendin weer face to face tref om haar mijn nieuwe – heel toffe – schoenen te laten zien. Maar, het zou mij zo ontzettend veel meer rust geven. Ruimte in mijn hoofd. Ruimte voor rust en creativiteit.

Zouden Facebook en Twitter net als Hyves op een gegeven moment gewoonweg uitsterven? En Whatsapp net als MSN messenger? Als we hier nu eens een les uit halen. Oké, we hebben het een paar jaar geprobeerd, dat sociale media, maar we hebben geconstateerd dat het niet het ultieme is. Terug naar vroeger, naar echte contacten en naar echte tijdsbesteding. Enkele vrienden van mij hebben de stap al gezet. Zullen wij volgen? Ik heb in ieder geval wat dochterlief betreft de eerste stap genomen. Onlangs kocht ik bij Dille&Kamille een boekje boordevol spelletjes ‘uit grootmoeders tijd’. Daar kan geen app tegenop.

“So look up from your phone, shut down that display,take in your surroundings, and make the most of today.”

 

Column #16

Born Again

“They call themselves christians, but they aren’t. They are no born-again Christians.’

Wat blijkt? In Zuid-Afrika ben je totaal ongeloofwaardig als christen als je bijvoorbeeld rookt of alcohol drinkt. Laat staan als je roddelt, grove taal in je mond neemt of iets te veel letterlijk bloot geeft van jezelf. Dat doe je gewoon niet. Dan neemt niemand je serieus en gaan ze ook echt niet luisteren naar wat jij te vertellen hebt over Jezus en je blijde boodschap.

Het was de zomer van 2010. Samen met Lars was ik in Zuid-Afrika. We waren op pad met Athletes in Action. Een organisatie die door middel van sport Jezus bekend wil maken. Ik stond middenin een township – een georganiseerde sloppenwijk – op het sportveld toe te kijken naar een bijzondere combinatie van korfbal en basketbal. Ofwel: korfbal zoals dat bekend is buiten de Benelux.

En toen ging het opeens over mensen die zich christenen noemen, maar het eigenlijk helemaal niet zijn. Het meisje naast mij had mijn aandacht eerder die week al getrokken. Ze had pit, nam de leiding en had duidelijk een spannender levensverhaal dan ik. Dit gesprek is mij misschien nog wel het meest bijgebleven van de hele reis. Het heeft mij een scherpere blik gegeven op mijn eigen doen en laten.

Dit heeft echt niets te maken met jezelf regels opleggen, of die God je zogenaamd zou opleggen. Dit heeft alles te maken met toewijding, een radicale relatie met Jezus aangaan. Staat het in de Bijbel? Het meeste wel. De rest is een logisch resultaat van dat wat er wel in staat.

De Twentsche Bijbelvertaling weet dit misschien wel het mooist te verwoorden. Dan klinkt het opeens allemaal heel logisch: doodsloan, dat doo’j nich. Echt brekken, dat doo’j nich. Stellen, dat doo’j nich. Je doet het gewoon niet. Het komt eigenlijk niet eens meer bij je op.

Ben jij voor jouw omgeving zichtbaar als born-again christian? Leef jij in een pure, hechte, onvoorwaardelijke relatie met Jezus? Durf eens eerlijk naar je eigen doen en laten te kijken. Wees eens een keer echt eerlijk. En neemt dit van mij aan: als je het gaat zien als een logisch vervolg van jouw relatie met Jezus, is de keuze om ergens mee te stoppen een stuk gemakkelijker. Wees geloofwaardig. Wees radicaal.